Al in de jaren zestig en zeventig werden in en rond Flevoland braakballen van kerkuilen onderzocht.
Deze uilen bleken ’s avonds van het oude land het jonge Flevoland in te vliegen om in de rietlanden op dwergmuizen te jagen. De onverteerbare delen van de prooi (haren en botten) klitten samen tot een braakbal (of het wat aangenamere Engelse ‘pellet’) en die zijn al sinds jaar en dag een dankbaar onderzoeksonderwerp.
De botten, en dan vooral de schedels, zijn goed tot op soort te determineren. Stonden rond de eeuwwisseling vooral veldmuizen op het menu, inmiddels is aannemelijk dat het dieet diverser is geworden. Het landschap is immers aanzienlijk veranderd: grootschalige landbouwgronden uit de beginjaren zijn voor een aanzienlijk deel ingewisseld voor stedelijk gebied met veel groen, het ideale jachtgebied van ransuilen.
Ben je ook benieuwd wat die ransuilen zoal oppeuzelen? Kom dan naar deze “pluisavond”, waar we een flink aantal ransuil-pellets uit een tuin in Lelystad gaan ontleden. Misschien vinden we zelfs een vogeltrekringetje!

© Anita Riemersma – Jonge Ransuilen